Wat wil jij later worden?

Wat wil jij later worden?

Al vroeg begint dat hè… De vraag ‘Wat wil jij later worden?’ Mij is die vraag vroeger vaak gesteld. En ik merk dat het vaak aan kinderen gevraagd wordt. Ik heb verschillende antwoorden gegeven op deze vraag. En de antwoorden wisselden elkaar ook nog af, zoals kapper, juffrouw en moeder. In de middenbouw van de basisschool had ik vervolgens bedacht dat ik eerst kapper zou worden, zodat ik de haren van mijn eigen kinderen kon knippen en daarna juffrouw zou worden. Ik speelde ook vaak juffrouwtje.
Toen ik ouder werd, werd het al wat vager. Toen wilde ik iets met kinderen gaan doen, maar wat wist ik nog niet. Nog iets later, wilde ik graag leidinggevende worden, omdat het me leuk leek om mensen aan te sturen. Ik wilde dan wel op de werkvloer beginnen en dan doorgroeien, zodat ik de werkvloer kon begrijpen en die ervaring mee kon nemen. De echte reden was dat ik bang was dat ik dat niet kon. Ik gedroeg me toen namelijk als een timide en onzeker meisje, als een grijze muis. Ik wilde liever niet opvallen.

Toen ik dertien jaar was, gingen mijn ouders scheiden. Vanaf dat moment werd iets meer duidelijk wat ik met kinderen wilde doen. Ik wilde namelijk vanaf toen kinderen van gescheiden ouders helpen.

En toen zat ik op de middelbare school… Ik zat in 3havo en ik moest een profiel kiezen. Ik koos toen voor economie en maatschappij. Dat leek mij de makkelijkste keuze. Ik wilde kinderen helpen, kinderen van gescheiden ouders. Dan had ik totaal niets aan de vakken die ik op school leerde. Wat heb je dan aan wiskunde? Dus dan de makkelijke weg. Ik vond Frans en Duits niet leuk. Bij economie en maatschappij waren deze vakken niet verplicht. En ook geen scheikunde en natuurkunde meer. Yes!! Dus economie en maatschappij. Dan moest je daarnaast nog één of meerdere andere vakken kiezen, keuzevakken. Dat moest minimaal 250uur per schooljaar zijn. Taalvakken vielen voor mij al af. Wat koos ik dus? Het vak met de minste uren: management & organisatie. Dat was vooral mijn motivatie. Daarna bedacht ik me dat het vast van pas kwam als ik leidinggevende wil worden of als ik mijn eigen bedrijf start.

Maar echt weten wat ik wil en daar volledig voor gaan? Nee hoor, dat wist ik niet. Hoe kun je dat ook weten in 3havo? Dan ben je 15/16 jaar en zou je iets moeten kiezen voor de rest van je leven. Dat is toch niet meer van deze tijd?
Wel kwam op de middelbare school steeds weer de vraag wat ik wilde doen na de middelbare school. Ik had geen idee. Ik twijfelde toch ook wel of ik kinderen van gescheiden ouders wilde helpen. Dat zei ik wel, zodat ik iets te zeggen had als mensen ernaar vroegen. Of ik vertelde dat ik iets met kinderen wilde doen. Heel precies wist ik het niet. Ik wist alleen dat ik iets sociaals wilde doen.

Ik heb in die tijd bij verschillende hogescholen gekeken en een aantal studies bezocht. Er was geen enkele studie waar ik het gevoel bij had dat ik dat echt wilde doen. Wat ik wel wist, was dat ik het liefst in Tilburg wilde sturen, mijn eigen woonplaats. Ik wilde niet op kamers en liever ook niet met de trein reizen.

Vervolgens kwamen in 5havo de schoolexamens. Ik had geen zin meer. Ik studeerde dan ook vrij weinig. Ik stond er gemiddeld goed voor, dus mijn cijfers konden wel wat hebben. Ik had het geluk dat je op je eindexamens geen voldoendes hoefde te halen. Dat ik gemiddeld een voldoende stond, was voldoende.
In mijn examenjaar overleed de vriendin van mijn vader. Het ging toen niet goed met hem. Ik maakte me zorgen om hem. Ik was toen de ene week bij mijn vader en de andere week bij mijn moeder. Bij mijn vader runde ik het huishouden. Ik deed de boodschappen, kookte, deed de was en stofzuigde en dweilde. Mijn vader deed wel wat, alleen voelde ik me ontzettend verantwoordelijk. Ik had het idee dat ik hem hiermee kon ontlasten en op die manier dus zelfs een stukje verantwoordelijk voor zijn geluk. De week dat ik bij mijn moeder was, kon ik uitrusten. Daar deed ik dan ook niet zo veel. Daar voelde ik me dan weer schuldig over, omdat ik daar vrij weinig deed.
In deze periode heb ik verschillende vriendinnen verloren. Ik was met zulke andere zaken bezig dan zij en ik kon daar niet goed over praten. Ik snapte zelf al niet precies wat er gebeurde, laat staan dat daar dan met hen over kon praten. Ik kon het niet onder woorden brengen. En zo ging mijn laatste jaar voorbij en kwamen de examens. Veel heb ik niet gestudeerd. Wel heb ik het gehaald. Ik haalde voor minimaal de helft van mijn examens een onvoldoende. Gelukkig was mijn gemiddelde goed, dus haalde ik mijn examenjaar in één keer. Daar was ik ontzettend blij om.

Na de ontlading van het bericht dat ik geslaagd was en even rust daarna, begon de vraag ‘Wat wil ik later worden’ toch te dringen. Ik moest een vervolgstudie gaan kiezen en wist het nog niet.

Wil je weten hoe het verder gaat? Houd dan social media in de gaten. Binnenkort plaats ik het vervolg.

Wil je zelf aan de slag met ontdekken wat jij wilt? Klik dan hier en meld je dan nu aan voor de gratis oefening.

Deze blog is onderdeel van een boek dat ik aan het schrijven ben. Wil je hiervan op de hoogte gehouden worden? Stuur dan een mail naar info@coachingspraktijkvannoije.nl.

Comments (0)

Post a Comment